26.5.17

Procul fulminat

Index æstatis,
per oppidum strepitat
noctu birota.



Procul fulminat,
fulgetque neque tonat 
cælum nocturnum.



Mater cum breviores vestes fecerit istas,
   quæ dea nudavit et sibi poscit Amor.



Insulis tecti ciconia maxima avium rivi.
Insulis tecti ciconia maxima avium rivi.
Insulis tecti
ciconia maxima
avium rivi.



Pomeridiem
ciconiæ rosæque
stabant in sole.



Nempe domi jucundum laxa sidere mente,
   pensa autem pergam pigritiam moderans.



Avium greges
per aera concordes
volatus agunt.



Aeriplanum
discedens sub vesperum
sulcum producit.

20.5.17

In ramis pica

Crapula dum vigilas adeo minuit tibi vires,
   ut dubites surgas num sit oportuna res.


In ramis pica
felem mortuam strepens
petit nec abit.

Omen ante diem sextum decimum Kalendas Junias dum per hortos in theatrum ambulo factum. Cum domum reveni post fabulam scænicam spectatam, aliquid de Marilyna et poculis aureis quod illo die tempore postmeridiano scripseram delevi.


Negotiosus
e frondibus revolat
passer in nidum.


Albam per vices
circumvolans ostendit
hirundo caudam.

Quærens de hirundinis coloribus partibusque corporis didici hanc picturam Salvatoris Dalí, cui index est Hirundinis cauda et violoncellum, inter alia ejusdem nominis exstare:



Obiter gratias iterum ago Alexandræ Gaditanæ, quippe quæ per Twitter partita sit Valahfridi symbolam De versibus recte recitandis inscriptam, itemque locum retialem nomine Pede certo. Valahfridi “rationem naturalem” pronuntiandi Latine legens adhibere conor, atque sæpe Pede certo utor ad conatus versificandi meos comprobandos.


Hutteno dicata, in cujus versibus
“Qui loquitur, Nemo est; loquitur Nihil: at tibi siquid
    Insonuit, dicas Neminis esse Nihil.”                   




13.5.17

Virides undæ

Insulæ tecti
super angulum passer,
nubilum cælum.


Quod nescis num venturum, cur est tibi curæ?
   Discas incertis fidere quam minime.


Ad ponticulum
canens inter procellam
humilis turdus.


Vesperis ventus
commovet in frondibus
virides undas.


Graves volucres
per aera celeres.
Validas alas!


Tam placet nomen
quam cantus, o Sylvia
atricapilla!


Mane vernali
turdus antelucanum
superat frigus.


Facta recenses turpia menteque respicis mæsta;
   cum dispellitur crapula non memor es.


5.5.17

In luce subtremula

Agitat ventus
Indianum κάστανον.
Ramus est fractus.



Tempus, quo nudata lætatur cute visus,
   dignum est quod veris festum habeas aliud.



Herba resplendens
in luce subtremula
solis occasus.



Librum legebam
inter probationem
turdo canente.



Clam quas adspectu perquiris mente salaci,
   quid si tactus huc percupidi adveniant!


28.4.17

De quodam dicto Japonico aliisque de rebus

Nuper didici Japonicum dictum 一期一会 (ichigo ichie), quod forsan reddi potest 'unus in vita conventus'. Adagium ad conventus theæ bibendæ spectare videtur, at en explicatio quam nuper novi (inest et picta fabella digna quæ legatur): 一期一会.

Licet ille sit sensus, mihi de eis cogitare occucurrit quæ semel tantum in vita feci, de eis quoque quæ ne semel quidem quamvis cupiverim. Tum hoc haicu scripsi:

Semel in vita.
Id 'ichigo, ichie'
excitat mentem.

Ceterum cum etiam haud multo ante modis elegiacis studere cœperim, distichon pangere conatus sum:

Quo delecteris fuse fert hora benigna:
   dedecori non est, quod placeat capias.

Poeta non sum natus, nihilominus placet Latinos numeros colere cum more Romano tum etiam Japonico more. In quos modos animum plus aliquotiens his diebus intendi:

Duo passeres
inter frondes vescuntur.
At frigidulumst.

❦ ❦

Inopinato
dum sisto vespa venit
ad fenestram. Heu!

❦ ❦

Considens passer
in ramulo, quem movent
leviter auræ.


Jam passerculus
in eodem ramulo
silens cernitur.

❦ ❦

In commeatu
periclitatur feles,
errat incerta.

❦ ❦

Passer mature
percutiens ramulum
acuit rostrum.

❦ ❦

Parvulus cactus
juxta meam fenestram
quietus vivit.

Obiter de dicto illo quærens præterea didici id in Japonia additum esse nomini quod est Forrest Gump.



16.4.17

Haicua, quæ adhuc scripsi

Dudum haicua edo apud Google+, quorum cum perdita crediderim antiquiora, ea hic quoque colligere statui. Apparent ab ultimo usque ad primum. 


Caveas pati
non est acalanthidum,
liberæ canunt.

In memoriam patris.


Romæ versatur
Tomitana puella.
Nihil miratur.


Cantum demittit
ex altiore loco
cupidus turdus.


Oræ populi
frondes flantibus auris
versicolores.


Volitat albus
levisque papilio.
Per viam, rædæ.


Saliens passer
super insulæ tectum
agitat caudam.


Breviter tacta
cito de manu cadit
labilis aqua.


Animam ducit
inflammatam per noctem
Doctor Mysticus.


Veteres inter
fructus, arbor eadem,
fructus recentes.


Luminis orbe
ramos hactenus nudos
lampas illustrat.


Arbor vicina
de fenestra videtur
jam viridior.


Olebat vesper
Martio dimidio
herbam madidam.


Acalanthides
binæ sidunt in ramis,
evolant cito.


Incipit alter
Dominicus Martius
lumine florens.


Nonis Martiis.
Arbores, rædæ, viæ
nebula madent.


Occidit dies
inter nimbos terramque
lumen effundens.


Dum loquuntur
Lusitani cantitant
natura docti.


Sahariana
nebula cælum velat:
caligo verna.


Jam hirundines
domum circumvolitant.
Advesperascit.


Machina sonat.
Valetudinario
grylli non adsunt.


Semper videtur
sicut nunc fluit Anas
amnis fluxisse.


Tenuissimus
vitæ sudor vanescit
matris ultimus.



Cingitur caro
intrans carnem vibratque
corpus amantis.


Rivulus factus
copia pluviarum
aptus natando.


Cælo sereno
in campo lusorio
cæspes albescens.

Ad Alexandram Ramos Maldonado.

14.4.17

De quodam Ovidii versu

His diebus legere cœpi epistulam Nasonis primam earum ex Tomitana terra missarum, ubi versus hos repperi:

Adjuvat in bello pacatæ ramus olivæ:
   proderit auctorem pacis habere nihil?

“Auctorem pacis” periphrasis est pro Augusto, quem liber habet tamquam deum laudandum. “Fert liber Æneaden”, pergit Ovidius paulo post; Brutum ante rogaverat: “Si dubitas de me, laudes admitte deorum / et carmen dempto nomine sume meum”.

At de versibus illis cogitanti mihi venit in mentem utrum etiam intellegere liceat Nasonem in terra Tomitana “pacis habere nihil”.