25.7.17

Ut tua conspiciam lumina


Salicaria
convolvulo fluminis
imminet florens.


E solo tollit
subitus in turbinem
caduca ventus.


Crescit in cælo
Luna vesperascenti;
Julius exit.



Splendida, quæ malim dum fulgens labitur astrum,
   ut tua conspiciam lumina, non aliud.

23.7.17

Fulgur undarum

Pinu resplendet
inter umbram solemque
fulgur undarum.



Per callistemon
in suis quæque ramis
passeres duæ.



Ab strata via
subit aer æstuans,
caligans undis.



Jam purgat alas,
de summa lanterna jam
respicit turtur.

12.7.17

Suspicit passer, ramum relinquit

Intuentem me
suspicit passer, modo
ramum relinquit.



Lustrat hibiscum
Syriacum formica,
comite musca.


Julius vesper
vento redolet miti
madidam terram.


Nubilo cælo
prope Lunam fulgentem
Venus lucebat.

9.7.17

Nobilis sum, hæc est gens mea

Emeritensis sum nobilis. En cognatorum meorum simulacra trium: 


Apud nos lautas magnificasque domos invenire potes. Qualis hæc, tales sunt omnes:


Mihi est copia fibularum et torquium et anulorum inauriumque. Adspice hunc, quem præter ceteros diligo, ubi Spes ficta est in gemma:


Nec desunt nobis musici boni ut Lutatia Lupata, lyræ sollers:


Quamvis magna est hic varietas arborum florumque atque volucrium aliarumque bestiarum, nos juvant et ea in lapide sculpta. Sic hujus in lauri ramis aviculæ versantur, ad radices autem anguis:


Numina quoque arte musiva colimus (istud, quod in summo opere conspicis, non est quod videtur):


Hæc est gens, denique, quacum putes tempus, voluptatum gratia, non præterire:


6.7.17

Papilio albus

Platani ramos
atque summum stipitem
ventus commovet.



鹿の足よろめき細し草紅葉
      Scripsit Haku-Un, cujus nihil aliud invenire valui.

“Cervuli pedes
titubantes, tenues;
herba flavescens.”

鹿の (Shika no: Cerv[ul]i) 足 (ashi: pedes)
よろめき (yoromeki: titubantes) 細し (hososhi: tenues)
草 (kusa: herba) 紅葉 (momiji: flavescens).
      *紅葉 (momiji) refert ad colores autumnos.

En Vincentii Haya magistri versio Hispanica et commentarius.



“Non hæc”, inquis dum quid sit aptum tibi quæro.
   Num quod amore voces aptius invenies?
Forte nec immerito argueres: “Tuus haud mihi”; vero
   non puerum audis hunc, solum, oculi, memorem.
Afficitur mei amor, id novi, vulnere; nosce
   te mente hærentem non minus hac positam.



Machinas herbam
secantes papilio
circiter albus.

26.6.17

De cicadis et ciconiis

Ubi tacuit,
cicadam cecinisse
animadverti.



Dominicalis,
cicadis canentibus,
campana sonat.



Hirundinibus
gravior, ciconia
volat vel æqua.



Amicus ciconiam fertilitatis hortatur vitandam:
Nonne ciconiam adesse hominis fert partubus fama?
   Quæ placet in cælis, alitem habe tibi sat.

21.6.17

Exacto vere

Extremo vere
tempestate versantur
frondes caducæ.



Apricus adest,
quinis floribus fusus,
mensis Junius.
      Ex pipiatione Twitteriana hac.



Perstridentium
fenestram præteriit
hirundinum grex.



Volitantibus
hirundinibus, turdus
vesperi canit.



Responsum quærenti des licet aspera blando:
   sese decepit qui arserat hic animus;
pectus quod facile tamen ardori patet, oro
   ne despectetur, nedum aditus nec amor.