10.2.17

"Praesens de praeteritis memoria"

Placet mihi Salvatoris Dalí pictura De memoriae pertinacia“Horologiis tabentibus” illis repraesentari videtur ea mira animi impressio, ob quam tempus resistit vel etiam recedit. Tum turpibus factis praeteritis rubemus veluti rursus incideremus in ea, necnon interdum aliqua vetere laetitia gaudemus.



De memoriae permansione pictura
in MoMA servatur


His de rebus cogitans et locum aliquando recordor ubi Augustinus monet tempora, quae praeteritum, praesens et futurum dicuntur, potius esse dicenda “praesens de praeteritis, praesens de praesentibus, praesens de futuris” (sententia eodem in loco sic explicata: “praesens de praeteritis memoria, praesens de praesentibus contuitus, praesens de futuris exspectatio”).

1.2.17

De quodam haicu

Conatus sum vertere haicu Japonicum, quod heri primum legi per ejus versionem Hispanicam. Inest carminis interpretatio longior in libro El espacio interior del haiku inscripto (Shinden Ediciones, anno MMIV).

En haicu:

今生の汗が消えゆくお母さん

De verbis Japonici carminis haec inveni (facile tamen fieri potest ut fallar):

今生 (ko-n-jo-o): 'vita' (http://jisho.org/search/konjo).
の (no) est particula genetiva, ergo 今生の valet 'vitae'.
汗 (a-se): 'sudor' (http://jisho.org/search/ase).
が (ga) est particula anaphorica, quae vim 'sudoris' vocis prioris auget indicatque 'sudorem' subjectum esse continenti verbo temporali.
消えゆく(ki-e-yu-ku): 'vanescit' (http://jisho.org/search/kieyuku).
母さん (ka-a-sa-n): 'mater' (http://jisho.org/search/kaasan).
お (o) praefixum est jam 'respectum' jam 'familiaritatem' significans.

Secundum ante dicta haicu verti posset, stricto sensu, sic: 'Vitae sudor vanescit matri'. Carmen autem reddere tentavi regulas Latinas adhibens hoc modo:

Tenuissimus
vitae sudor vanescit
matris ultimus.

(Regulae quarum mentionem feci sunt eae in Scriptorium Academicum Latinum collatae).

24.1.17

Ad Alexandram Ramos Maldonado

Caelo sereno
in campo lusorio
caespes albescens.

21.1.17

"De familia Pascual Duarte"

Sic incipit Hispanica narratio romanesca La familia de Pascual Duarte inscripta: “Ego, domine, non pravus, etsi quidem causa cur essem minime deesset”. Ea narratio a Bárbara Pastor de Arozena Latine reddita in lucem edita est Matriti, anno Domini MCMXC, domo Ediciones Clásicas. Excerpta transcribo e versione illius profestricis, de qua versione oportet notare nomina Hispanica hominum locorumque propria in Latinam linguam non versa esse ob commendationem ipsius Camilli Josephi Cela fabulae auctoris: legitur ergo “Pascual Duarte” neque “Paschalis”, ut monet profestrix in pagina XV editionis citatae, I. a).

Patent similitudines inter fabulam Camilli J. Cela et illas quae saeculis XVI et XVII in Hispania floruerant, quod narrationum genus Hispanice “novela picaresca” vocatur: nebulonum theatrum quorum nobilissimi sunt Lázaro de Tormes et Guzmán de Alfarache. Attamen Pascual Duarte scelestus dicendus est potius quam nebulo sive “pícaro”, quippe qui poenas facinorum suorum in vinculis solvebat dum litteras conscribebat ipsius acta continentes.

Ceterum nulla nebulonum fabula illarum veterum voce “familia” inscripta est: tantopere quidem sua domo oppressus fuisse videtur Pascual. De qua re quondam mihi Museum del Prado visenti occucurrit cogitare quam longe abesset illius familia ab ea Caroli IV notissima quoque inter Hispanas domos. Huc pertinet verba rursus ex narrationis initio afferre, cum Pascual ipse dixisset: “Inter carnes fuco unguentoque ornatas et notis punctas jam nulli delendis multum interest”.

13.1.17

De quadam fabula Jacomi Joyce

“Amico vale dixerat octo ante annis…”, incipit fabula. Illo autem die Parvus Chandler amicum suum rursus erat conventurus: Egnatium Gallaher, qui “Londinii in magna urbe” factus erat nobilis inter diurnarios. “Nihil agi potest Eblanae”, sibi querebatur ad amicum ambulans Parvus Chandler.

Perpendebat etiam an tempus sibi adesset quo demum poeta fieret. Et jam animo fingebat laudes quas amicus in actis diurnis Londinensibus erat scripturus, quamquam numquam Parvus Chandler pudens carmen ullum alienum uxori legere ausus erat antehac. Eblanae sibimet videbatur vitam agere “sobriam ac sine arte”.

* * *
“Paulum deberes per mundum versari”, monebat inter vischii pocula Egnatius Gallaher, cujus sententia nulla urbs tot oblectamenta praebebat quam Lutetia; se dicebat in Molis Rubris adfuisse omnibusque caffeariis bohemicis. At jam erat Egnatio Gallaher alium amicum conveniendum… postero die rediturus erat Londinium… proxima vice libenter cenaret cum Parvo Chandler ejusque uxore.

Via Eblanensis ineunte saeculo XX. (Imago hinc sumpta)

Illa nocte domi Parvus Chandler filiolum brachiis tenens, supellectiles adspicens quas uxor eligerat, ipsius uxoris photographema intuens, domo voluit effugere ac vitam agere qualem Egnatii Gallaher. Coepit legere carmen Domini Byron. Filius tamen experrectus est; ululabat. Parvus Chandler iratus clamat: “Desine!”. Tum puerulo singultante advenit uxor, Parvum Chandler reprehendit.

Singultus filioli imminuebantur. Parvus Chandler erubuit. “Et lacrimae cum conscientia exortae sunt ad oculos”.

4.1.17

“Oportet discipulos publice loqui discere”

Dixi in priore occasione me nonnulla scribere velle de primo meo magistro Latinitatis deque professoribus qui in Studiorum Universitate me docuerunt. Incipiam ergo a magistro illo.

Linguae Latinae rudimenta primum mihi fuerunt nota apud Salesianos, quibuscum usque ad Universitatem studia fere omnia produxi. Nominis illius magistri oblitus sum, sed cognomen memini: eum “Calipham” appellabamus, nam barbam gerebat atque vultus ejus in mentem afferebat faciem Julii Anguita, “Caliphae” quoque appellati. Sacerdos noster quodam munere functus erat in curia Vaticana, et nos certiores aliquando faciebat dictionis ecclesiasticae; solebat attamen dictione restituta loqui, ut professores mei posteriores quoque semper fecerunt et ita ipse. Ceterum methodo tradita utebatur, qua Latinam linguam amare coepi.

Quondam Calipha ille me ad pulpitum vocavit ut scriptum religiosum ante condiscipulos legerem. Cum risu affectus essem, scriptum perlegere nequii. Non tamen iratus est magister noster; modo dixit 'discipulos oportere publice loqui discere'.

Tantum illo anno in schola studui Latinitati. Nam post studia tunc in lyceo communia, prosecutus sum ea “scientifica” dicta. At quibusdam vitae vicissitudinibus praeteritis, cursum ingredi decrevi Litterarum Hispanicarum, quas ipse hodie in schola doceo. Sed de professoribus qui Romanorum linguam in Universitate me docuerunt proxima vice loquar.

1.1.17

Legere et scribere

Legitur apud Dominum Quixotum a Manica vanitatem talem esse ut blanditiae hominibus placeant etiamsi ab insano professae. Equidem non sine vanitate commentariolum Latinum scribere decrevi, qui Latinam linguam disco atque in menda incido multa.

Quamquam rudimenta linguae Romanorum discere coepi abhinc annos non jam paucos, nuper demum aliquantulum assiduitatis in studio consecutus sum. Nunc Latine scribere cupio; cum cotidie eveniant digna quibus sermones occupentur, occasiones non deerunt scribendi. 

Sed me dicebam nuper studio paulo plus operae dare. Recenter enim magis fruor scriptis Latinis quam aliis, qua de nova constantia partem illius cupiditatis scribendi ortam esse puto, nam saepe fit ut etiam scribere velint ei qui legendo delectentur.

Animus mihi est in proximo commentariolo de professoribus scribere qui in Studiorum Universitate me docuerunt, necnon de Latinitatis magistro meo primo, quibus plerisque gratiam habeo et de quibus non desunt quae dicam. Donec id facio pergam legere Johannis Ørberg Romam Aeternam et Catulli carmina.